پیت ماس پینداستراپ

توضیحات

پیت ماس یا خزه تورب و یا خزه اسفاگنوم، نوعی از بقایای خزه خاصی به نام اسفاگنوم است. خاک پیت ماس به عنوان بستری که از پوسیدگی های گیاهان ایجاد می شود، شناخته شده است. پیت ماس تا سال 1940 به عنوان سوخت فسیلی کاربرد داشته و بعد از آن جای خود را در صنعت کشاورزی و باغبانی باز نمود.

خاک پیت ماس چیست؟

پیت ماس مواد فیبری مرده هستند و زمانی تشکیل می‌شوند که خزه یا ماس و موجودات زنده دیگر مرده و در باتلاق‌های توربی طی چند هزار سال تجزیه می‌شوند. در واقع معنی لغوی عبارت پیت ماس، خزه تورب است. پیت ماس در واقع لاشه نوعی خزه است که آن را خزه تورب، خزه پوده زار و به انگلیسی اسفاگنم می‌نامند. این گیاه جزو گیاهان ابتدایی بوده متعلق به خانواده بریفایت‌ها می‌باشد. خزه تورب بدون بذر و گل بوده و از طریق هاگ تولید مثل می‌کند. علت نامگذاری آن رویش این گیاه در خاک‌های تورب دار که در واقع همان ذغال سنگ نارس است می‌باشد. این خزه‌ها در محیط‌های مرطوب و سایه ای رشد می‌کنند و وقتی که خزه‌ها شروع به تجزیه کنند، این زمین‌های مرطوب به بوته‌های پیت ماس تبدیل می‌گردند. شرایط مرطوب، سرد و اكسیژن بدین معنی است كه حضور باكتری‌ها كاهش می‌یابد و رشد گیاه بیشتر از میزان تجزیه آن است. آن میزان از برداشت که از سطح زمین‌ها باشد و حاوی خزه‌های تازه‌تر است ماس تورب و آن میزان که از سطوح زیرین برداشت می‌شود پیت ماس نامیده می‌شود.

در طرز تهیه خاک پیت ماس اختلاف دمایی زیاد زمستان و تابستان نقش بسزایی دارد، بدین ترتیب که در زمستان به دلیل سرمای زیاد، یخ زده  و در فصل بهارهمزمان با آب شدن یخ ها، آب می شود و در فصل تابستان به دلیل گرما زیاد تا عمق زیادی خشک می شود و باعث عدم تجزیه مواد آلی موجود در خاک می شود.

پیت ماس به طور معمول در شمال نیم کره شمالی در سرزمین‌های بسیار مرطوب توندرا، در محیطی  که گیاهان بزرگ تر به خاطر سرمای شدید و شرایط سخت محیط امکان رشد و تکثیر را پیدا نمی‌کنند، به وجود می آید و مانند سرزمین‌های منتهی به اقیانوس منجمد شمالی، نروژ، استونی و… همچنین در نیم کره جنوبی در کشور نیوزلند و جزایر تاسمانی و جنوب شیلی و آرژانتین که دارای تنوع گونه‌ای بسیار کمتری می‌باشد، به وجود می‌آید.

بیشترین مقدار پیت ماس در روسیه و کانادا قرار دارد. کشورهایی مانند فنلاند، سوئد، ایرلند و آلمان نیز شرایط ایده آل آب و هوایی را برای پیت ماس دارند.

مزایای پیت ماس:
سبب افزایش ماده آلی خاک می شود.

خاصیت اسیدی کم یا نزدیک به خنثی دارد و حدودا pH آن دارای مقدار 6-5/3 می باشد.

متخلل بودن بافت پیت ماس به گونه ای است که موجب هوادهی به خاک های سخت مانند رس می شود و میزان جذب اکسیژن گیاه را افزایش می دهد.

دارای ماندگاری بالایی می باشد.

به عنوان نوعی بستر رشد گیاه در کشاورزی، باغبانی و گلخانه ها استفاده می شود.

علاوه بر دارا بودن مواد غذایی، توانایی جذب و نگهداری آب چندین برابر وزن خود یعنی حدود 20 برابر را دارا است و این مقدار را در مدت زمان معقول و به طور پیوسته به گیاه منتقل می کنند.

یکی از بسترهای رشد مناسب در کشت هیدروپونیک است، دلیل این امر نداشتن عوامل بیماری زا و جلوگیری از رشد گیاهان هرز می باشد.

بستر مناسبی جهت پرورش گیاهان بدون استفاده از کود و سموم کشاورزی می باشد. به عبارت دیگر پیت ماس بسیار مناسب کشت محصولات ارگانیک است.

سبب رها شدن مواد مغذی در خاک و در نهایت قرار گرفتن آن در دسترس ریشه می شود و به عبارت دیگر پیت ماس دارای ظرفیت تبادل کاتیونی (CEC) بالایی است.

از بستر های سبک محسوب می شود به همین دلیل برای گیاهان که دارای سازگاری با این نوع خاک هستند بسیار مناسب است.

دارای بافت یکنواخت است.

به دلیل نوع بافت پیت ماس در هنگام استفاده از آن به هیچ وجه ذرات در محیط و هوا پخش نمی شود.

خاک پیت ماس در زمینه کشاورزی عمودی، گلخانه ای و باغبانی کاربرد دارد.

پیت ماس فاقد بذر بوده و از طریق هاگ تولید مثل یا تکثیر می شود.

انواع پیت ماس:

انواع پیت ماس مختلفی وجود دارد؛ همه آنها قادر به نگهداری آب و مواد غذایی بوده و تفاوت انواع پیت ماس در میزان مواد آلی و بافت این خاک است.

به طور کلی پیت ماس در سه دسته: پیت ماس سفید، پیت ماس سیاه و پیت ماس قهوه ای ارائه می شود و بسته به نوع گیاه مورد نظر، به کار برده می شوند.

پیت ماس سفید به رنگ سفید نبوده و رنگ قهوه ای روشن دارد. پیت ماس سفید میزان بروز بیماری را در گیاه، به دلیل دارا بودن تریکودرما و استرپتو مایسس بسیار کاهش می‌دهد از طرفی منافذ نگهداری هوا در پیت ماس سفید گنجایش بیشتری دارند.

اگر بخواهیم بگوییم کدام یک از انواع پیت ماس میزان مواد آلی بیشتر و درجه پوسیدگی بالاتر دارد، پیت ماس سیاه بهترین گزینه است. از این رو ظرفیت جذب آب در خاک پیت ماس سیاه به مراتب از قهوه ای بیشتر بوده و بین مصرف کننده ها محبوبیت بیشتری دارد.

در دسته بندی دیگری از انواع پیت ماس‌ها، آنها را بر اساس منشا برداشت به دو دسته تقسیم می کنند:

نوع اول: پیت ماس ، پیت ماس هایی که از سطح زمین برداشته می شود و حاوی خزه‌های تازه ترمی باشند.

نوع دوم: پیت ماس از لایه های زیرین برداشته می‌شود.

مزایا و ویژگی های پیت ماس:

 وجود ترکیبات آلی در این بستر موجب بهبود ساختمان خاک و تهویه هوا خواهد شد. به همین دلیل در خاک‌های رسی و فشرده می تواند بسیار نتیجه بخش باشد.

 پیت ماس با پایدار کردن ساختار خاک موجب جلوگیری از فرسایش آن می شود.

از آنجا که ظرفیت نگهداری این بستر خاک بسیار بالا است مناسب استفاده در خاک های ماسه ای و شنی می باشد تا علاوه بر افزایش ظرفیت نگهداری آب موجب رشد میکروارگانیسم های مفید خاک شود.

 توانایی تجزیه بدون وجود اکسیژن را دارد. این ویژگی باعث شده ماده ای مناسب جهت اضافه نمودن به کمپوست شود. از این رو پیت ماس در محیط های مرطوب فاسد نمی شود و مواد آلی را به مرور به گیاه می رساند.

 پیت ماس وزن سبکی دارد، بدین صورت که هر متر مکعب آن تنها حدود 380 کیلوگرم وزن دارد.

 پیت ماس خاصیت ارتجاعی دارد در برابر فشار های وارد شده مقاومت کرده و منافذ آن بسته نمی شود.

 یکی از مزایای پیت ماس این است که بسیاری از مواد در حال رشد، به ویژه مواد ارگانیک واقعا تمیز نیستند. پیت ماس ها مواد بسیار پاکیزه و به دور از آلودگی هستند.

 یکی از بهترین مزایای پیت ماس عقیم بودن آن است. هیچ گونه باکتری، قارچ، مواد شیمیایی مضر و دانه های علف هرز ندارد. این یکی از مهمترین مزایای پیت ‌ماس برای نهال هایی است که نسبت به محیط اطراف کاملا آسیب پذیر هستند.

 می تواند آب را به خوبی جذب و حفظ کند. این ویژگی باعث افزایش رطوبت رسانی به گیاه شده و یک مکان عالی برای شروع رشد بذر و مخلوط شدن با سایر مواد موجود در خاک است.

بیشتر پیت ماس ها با pH پایین تر از 5.3 تا ۶ به طور متوسط بسته به منبع پیت‌ماس استخراج می شوند. این مزیت پیت ماس باعث می شود ماده برای گیاهان اسیدی مانند توت فرنگی و زغال اخته بسیار مناسب باشد.

 اگرچه پیت ماس به خوبی آب را جذب می کند اما برخلاف خاک فشرده نمی شود. مشکل تراکم خاک این است که ایجاد فضا برای عبور آب و هوا را سخت می کند. با وارد کردن پیت‌ماس به هر ماده فشرده، مشکل تراکم حل می شود و باعث می شود مخلوط در حال رشد بهتر تخلیه شود.

 پیت ماس پس از اشباع شدن به راحتی می تواند آب اضافی را تخلیه کند. خزه های پیت می‌توانند تا 20 برابر وزن خشک خود، آب ذخیره کرده و آن را حفظ کنند. این میزان برابر با ذخیره آب توسط اسفنج های طبیعی موجود در طبیعت است.