کدو قلیانی Calabash Lagenaria siceraria  با نام علمی Lagenaria siceraria  از خانواده Cucurbitaceae بوده و به دلیل شباهت به قلیان، به کدو قلیانی معروف است و کاشت آن جنبه زینتی داشته و خوراکی نمی باشد. قسمت انتهایی کدو قلیانی گرد، کروی و کمی پهن است. سپس باریک گرد همچون قلیان و در نهایت گرد و کروی پهن کوچکتر از قسمت پایینی دارد و قسمت انتهایی آن نیز استوانه ‌ای مانند و باریک می باشد. کدو قلیانی گیاهی علفی و بالا رونده است که دارای گلهای درشت و زیبای یک پایه است که گلهای نر و ماده آن به صورت جدا بر روی یک پایه قرار گرفته و گرده ‌افشانی آن بیشتر توسط حشرات و باد انجام می گیرد. میوه این گیاه در ابتدا به رنگ سبز است که در زمان رسیدن به رنگ زرد، قهوه ای یا نارنجی تیره و گاهی سبز تیره تغییر رنگ می ‌دهد.

کدو قلیایی برای اهداف مختلفی استفاده می شود. برای ساخت مجسمه، ابزار، وسایل تزئینی، انواع هنرها و صنایع دستی استفاده می کنند. معمولا کدو را حین رشد با استفاده از قالبهای چوبی به شکل و فرم مورد نظر در می ‌آورند و پس از برداشت و قبل از خشک شدن نقوش مختلف گیاهی و جانوری و هندسی بر سطح آن ایجاد می ‌شود. همچنین هنگامی که کدو تازه است و خشک نشده با کندن قسمت هایی از پوست خارجی کدو طرح هایی را بر روی آن نقش می زنند و هنگامی که خشک شد رنگ می کنند. یک روش دیگر این است که بعد از خشک شدن کامل کدو با قلم بر روی آن نوشته یا طرح هایی را می کشند یا آن را با طرحی رنگ آمیزی می کنند یا با روشی دیگر با وسیله ای داغ پوست خارجی کدو را بعد از خشک شدن با سوزاندن طرح های خود را نقش می زنند.

فلفل دلمه ای رنگی Bell pepper با نام علمی Capsicum annuum  از خانواده Solanaceae گیاهی است یکساله دارای بافت ترد و طعمی عالی شیرین و کمی تند که برای انواع سالاد و غذاها مورد استفاده قرار می گیرد. فلفل دلمه ای رنگی به رنگ های سیاه، قرمز، نارنجب، سبز و زرد دیده می شود. فلفل دلمه ای علاوه بر کاربرد بسیاری که در آشپزی داشته و از آن به عنوان طعم دهنده در سوپ و سالاد یا برای تزئین بشقاب های غذا استفاده می شود، دارای خواص درمانی فراوان نیز می باشد. فلفل دلمه ای رنگی با دارا بودن انواع ویتامین ها به هضم غذا کمک شایان توجهی نموده و با ترشح آنتی باکتری ها مانع عفونت روده ها می گردد.

دارای گوشت ضخیمی است که قسمت داخلی آن توخالی است که تعداد زیادی دانه و بذر در آن وجود دارد. معمولاً به صورت چهار لوب ظاهر می‌شود که قابلیت کاشت در باغ، باغچه، گلدان و … را دارد. از باردهی بالایی برخوردار است و تا شروع فصل سرما محصول می‌دهد.

 آبیاری :

 فلفل دلمه ای رنگی برای رشد مناسب به آبیاری کافی و منظم نیاز دارد. منتهی بعد از شروع گلدهی برای قوی تر شدن ریشه ها بایستی میزان آبیاری کاهش داد. لازم به ذکر است که آبیاری کم باعث ریزش گلها، پژمردگی و تولید میوه های کوچک و در مقابل بیاری بیش از حد، گیاه را نسبت به بیماری ها حساس نموده باعث خفگی ریشه، زرد شدن و در موارد شدیدتر باعث از بین رفتن گیاه می گردد.

 نور :

فلفل دلمه ای رنگی جهت رشد مناسب و ایده آل به تابش آفتاب مستقیم نیاز دارد (روزانه حداقل 5 الی 6 ساعت از نور خورشید)

نیاز نوری فلفل دلمه ای رنگی در زمان گلدهی بالاتر می باشد و باعث تسریع در گلدهی می گردد و نور کم باعث رنگ پریدگی برگها و ریزش گلها می شود.

  دما :

فلفل دلمه ای رنگی جزو گیاهان گرما دوست است و به سرما و به ویژه یخبندان حساس می باشد و بهترین دما جهت رشد مطلوب 27 تا 30 درجه سانتی گراد می باشد و حداقل دمایی را که می تواند تحمل کند، دمای ۱۵ درجه سانتیگراد است.

  خاک :

بهترین بستر برای پرورش فلفل دلمه ای ترکیب خاک های لومی یا شنی، خاک باغچه با ورمیکولیت یا پرلیت با زهکشی مناسب می باشد.

  تکثیر :

تکثیر فلفل دلمه ای رنگی از طریق بذر (غیرمستقیم از طریق کاشت نشاء) تکثیر می‌شود. برای کشت غیرمستقیم بستر کشت مناسب ( کمپوست، کوکوپیت و خاک باغچه) را در یک سینی نشاء با زهکشی مناسب ریخته، سپس جهت مرطوب شدن بستر آبیاری انجام می گیرد، بذر فلفل دلمه ای بر روی بستر خاک قرار داده و روی آن با لایه نازکی از کود پوشانده می شود (عمق کاشت 4/0 تا 6/0 سانتی متر) و در نهایت گیاه را آبیاری و تا زمان جوانه زنی مرطوب نگه داشته می شود، لازم به ذکر است که دمای جوانه زنی بین ۲۱ تا ۳۵ درجه سانتی گراد است و بعد از حدود ۱۰ روز جوانه ها شروع به رشد می کند. بعد از اینکه نشا به ارتفاع 10 تا 12 سانتیمتری رسید آن را به زمین اصلی منتقل کرده و به  فاصله 40 تا 50 سانتیمتراز همدیگر نشا کاری انجام می گردد. و بعد از 90 تا 100 روز برداشت فلفل دلمه ای شروع می گردد.

  بیماریها و آفات :

از جمله آفات و بیماری های مهم فلفل دلمه ای رنگی می توان به  تریپس، مگسهای سفید ، شته ،سفیدک داخلی، سفیدک سطحی، ویروس و آنتراکتوز اشاره کرد . در صورت مشاهده علائم آفات و یا بیماری با یکی از سموم رایج و مربوطه اقدام به سم پاشی می گردد.

روش کاشت بذر شلغم

روش کاشت غیرمستقیم بذر شلغم:

1. کاشت غیرمستقیم در فصل پاییز انجام می گیرد.
2. بذرها باید در ظروف مخصوص کشت کاشته شوند.
3. ته ظرف را کمی سوراخ نمایید و یک لایه نازک سنگ ریزه در کف آن بریزید تا شرایط برای زهکشی آب فراهم شود.
4. سپس آنها را با خاک مناسب پر کرده و بذرها را بکارید.
5. حالا با یک پلاستیک شفاف و سوراخ دار روی آنها را بپوشانید تا رطوبت خاک در زمان رشد بذرها حفظ شود.
6. بعد از رویش جوانه‌ها دیگر نیازی به این پلاستیک نخواهد بود.
7. برای آبیاری نیز دقت کنید که خاک بذر شلغم نباید نه خیلی خیس و نه خیلی خشک بوده و همیشه مقدار مناسبی رطوبت داشته باشد.

کاشت مستقیم:

1. بهترین خاک برای رشد شلغم ترکیبی از خاک باغچه با کود دامی پوسیده است.
2. ابتدا خاک را شخم زده و کود را با آن مخلوط نمایید. سپس سنگ‌های بزرگ را از آن دور کنید.
3. بذر شلغم برای رشد نیاز به روزانه ۶ ساعت نور مستقیم خورشید دارد.
4. بعد از آماده سازی خاک بذرها را در عمق ۱.۵ سانتی‌متری آن و در ردیف‌هایی به فواصل ۳۰ تا ۴۰ سانتی‌متری از هم بکارید.
5. به آرامی آبیاری کنید و مراقب باشید تا بذرها جابجا نشوند. برای این کار می‌توانید از آب‌پاش استفاده کنید.
6. دوره کشت از ۴۵ تا ۹۰ روز متغیر است.
7. پس از گذشت 3 ماه که ریشه ها قطری به اندازه 15 سانتی متر پیدا کردند، بهتر است محصولات را برداشت کنید.
8. قبل از رسیدن دما به ۱۰ درجه سانتی‌گراد باید شلغم‌های خود را برداشت کنید.

شرایط نگهداری

خاک: خاک سبک و غنی مانند خاک باغچه برای این کاشت مناسب است.

نور: شلغم برای رشد به محیطی آفتابی و نیم سایه نیاز دارد.

دما: دمای زیر 10 درجه، گیاه را وارد فاز گلدهی کرده و کیفیت آن را کاهش می دهد.